وظايف منتظران (کتاب): تفاوت میان نسخه‌ها

| صفحات = 80 صفحه

| سال =۱۳۹۰ ش  

}}‏

عنوان و نام پديدآور : وظایف منتظران/ واحد تحقیقات مسجد مقدس جمکران.

ص: 1

وظایف منتظران / واحد تحقیقات مسجد مقدس جمكران.

ص: 3

فهرست ... 4

ص: 4

«یا صاحب الزمان ادرکنا»

امام در غیبت هم، آثار وجودی فراوان در نظام تکوین و تشریع دارد.

ص: 5

امير المؤمنين (علیه السلام)

«اگر زمین حتی یک ساعت از حجت خدا خالی بماند، اهلش را در خود فرو می برد».

امام زمان (علیه السلام)

ص: 6

«بيُمنِهِ رُزقَ الوَرى و بوجودِهِ ثَبَتَتِ الْأَرْضُ وَ السَّماءُ». (1)

ص: 8

امام زمان (علیه السلام) و ویژگی های او را، دوباره باید شناخت.

این اندیشه و تأمل و بررسی و دقت و تدبر و فهم و شناخت، مقدّمه ای تعهد آفرین برای اطاعتی تعبّد آمیز از امام زمان (علیه السلام) است؛ و چنین اطاعتی عین اطاعت از خدا و پیامبر (صلی الله علیه و آله) است که غایت ایمان و اسلام به شمار می آید.

«اقتداء» از ریشهٔ «قدوة»، و به معنای الگو قرار دادن و جلودار دانستن مقتدا است، چنانکه «تأسی»، از ریشهٔ «أسوة» و به معنای اسوه قرار دادن و تبعیت کردن از اوست.

«راستی خوشا به حال آن کس که قائم اهل بیت پیامبر (صلی الله علیه و آله) را درک کند در حالی که در زمان غیبت و دوران قبل از قیام او به او تأسی جوید». (1)

امامت یک امام جز با اطاعت امت از او، و پیشوایی یک رهبر جز در سایۀ فرمان پذیری پیروانش، تحقق نمی پذیرد.

«اطاعت و فرمان پذیری منتظرین از امام زمان (علیه السلام) افزون تر از اطاعت و فرمانبری کنیزی از مالک و مولای او است». (1)

تنها بزرگواری که «از جا برخاستن» در هنگام شنیدن یا خواندن نام شریفش لزوم، یا حداقل استحباب فراوان دارد، امام غائب قائم (علیه السلام) موعود است.

«يَنظُرُ إِلى كُلِّ مَنْ يَذْكُرُهُ بِهَذَا اللَّقَبِ الْمُشْعِرِ بدولته» (1)

همانند کسی که در پی شب یلدایی، خسته از ظلمت و تیرگی، چشم به افق دوخته و دمیدن خورشید را آرزو می کند.

مجاهدی است که در راه خدا به خون خویش غلطیده باشد».

اگر کسی امام زمان (علیه السلام) را شناخت، دیگر یادش را از خاطر نخواهد برد.

این که او به یاد شیعیانش بود، و برای شان دعا کرد، و در فتنه های بنیان سوز دورۀ غیبت عنایت خویش را از آنان دریغ نداشت، باعث استقرار و استمرار حیات ایشان بود، آیا رواست غفلت آنان از او و حقوق آن بزرگوار؟!

خدا محبت و مودت حضرت مهدی (علیه السلام) را در ضمن محبت سایر اهل بیت پیامبر (صلی الله علیه و آله) بر همگان واجب نمود.

از این رو اگر عبادتی یا عملی استحبابی یا دعا یا زیارتی خاص بتواند مقدمه ای برای ایجاد محبت بیشتر نسبت به امام زمان (علیه السلام) باشد، انجام آن وظیفه ای خواهد بود که با فرمان صریح آن بزرگوار بر عهدۀ شیعیان قرار گرفته است.

شوق دیدار یار را شاید نتوان برای همگان یک وظیفه شمرد، این وظیفۀ عاشقی است.

«کی می شود که تو ما را ببینی و ما تو را؟».

اگر عزیزی گمشده داشته باشی، تا پیدایش نکنی ممکن نیست آرام بگیری، بلکه شب و روزت به جستجو می گذرد. گمشده ات هرچه عزیزتر باشد بی تابی و سر گردانیت افزون تر است.

و این خود بیانگر نوعی تکلیف و وظیفه است. شیعۀ دوران غیبت وظیفه دارد که بنا به تعهدات خویش در مسیر اهداف ولایت که همان غایات رسالت است تلاش کند و جستجوی امام زمان (علیه السلام) به نوعی برای تحقق همان اهداف است.

وقتی امام صادق (علیه السلام) دربارۀ حضرت مهدی (علیه السلام) می فرماید:

آنها که پس از ظهور شایستگی خدمت می یابند، همانهایند که در دوران غیبت خدمت به امت امام (علیه السلام) اهداف امام (علیه السلام) را سرلوحۀ زندگی خویش قرار داده اند.

حق امام زمان (علیه السلام) بر همۀ بندگان و به ویژه بر شیعیان، حق حیات است، حق هدایت است، حقی نیست که بتوان آن را با معیاری سنجید و ارزش گذاری کرد، حقی نیست که بتوان آن را با دنیا و هرچه در آن است مقایسه کرد.

امام زمان (علیه السلام) چه بهره ای از آن می برد، بلکه سخن از این است که شیعۀ حق شناس، در راستای حفظ دین و ایمان خویش چه منفعتی برایش حاصل می آید.

امام صادق (علیه السلام) می فرماید:

با خود فراموشی و عدم تربیت نفس و رعایت نکردن حُسن خلق، نه تنها سرباز و یاور امام زمان (علیه السلام) نمی توان بود، بلکه خود را منتسب به او و شیعۀ او نیز نمی توان شمرد. (2)

شیعۀ دوران غیبت، تنها به خویش نمی اندیشد، تنها به هدایت خود و حفظ و نجات خود از ورطۀ گناه اهمیت نمی دهد. او خود را در سرنوشت دیگران نیز سهیم می داند، در یاری رساندن به مردم، در دستگیری افتادگان، در بیدار

نیست جز اخباری که از کارهای ناپسند و نکوهیده آنان به ما می رسد».

در دوران غیبت حضرت مهدی (علیه السلام) که فتنه ها فزونی می گیرند و نابسامانی های اجتماعی افزایش می یابد، بسیارند کسانی که تحت ستم قرار می گیرند و از حقوق مسلّم خویش محروم می مانند.

قوت و مكنت و خیر خواهیاش ابزارهایی هستند که به کارگیری آنها در محدودۀ بستۀ اجتماعی اش، نشانۀ آمادگی او برای بهره گیری از آنها در گسترۀ وسیع دنیای پس از ظهور است.

این سنت خدا است که در همیشۀ تاریخ، حق و باطل در ستیز بوده و هستند. هیچ پیامبری را خدا نفرستاد مگر آنکه دشمنانی از جن و بشر در مقابل او به صف آرایی پرداختند.

2- ملاحم و فتن، سید بن طاوس، چاپ نجف، ص 52.

در بسیاری روایات، نسبت به رعایت تقیه به ویژه در دوران قبل از ظهور حضرت مهدی (علیه السلام) تأکید شده است. این تأکید در حدی است که عدم تقیّه را موجب عدم ایمان شمرده اند، یا در فرمایشی دیگر آن را موجب بی دینی دانسته اند.

گفتنی است که روایات متعددِ «نهی از تسمیه» که دلالت بر حرمت ذکر نام شریف «محمد» به عنوان نام اصلی امام زمان (علیه السلام) (1) دارند، بیشتر در راستای همین تقیه قابل توجیه هستند، و به دلایل متعدد، نه به خاطر خصوصیتی در خودِ نام مبارک، بلکه به خاطر رعایت نکات ایمنی، به ویژه در دوران اولیۀ غیبت، مورد تأکید قرار می گرفته است.

در دوران غیبت حضرت مهدی (علیه السلام) فتنه های فراوان

4- مدرک پیشین، ص 143.

نهان زیستی پیشوا هرگز به معنای وانهادگی پیروان او نیست.

با چنین دیدگاهی است که «فقیه» استمرار دهندهٔ خط امامت امام زمان و پاس دارندۀ مرزهای ولایت آن بزرگوار و منعکس کنندۀ فرمایشات و فرمان های او به پیروان و ارادتمندان او است.

دعا جلوه گاه نیاز است، دری به سوی رحمت پروردگار است، کلید باب اجابت است.

2- بحار الانوار، ج 92، ص 330.

دعا برای فرج در بین همۀ دعاها از ویژگی خاصی برخوردار است، ده ها روایت از پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) و امامان معصوم (علیهم السلام) در ترغیب مؤمنین به چنین دعایی وارد شده و علاوه بر آن ده ها دعای کوتاه و بلند مشتمل بر سوز و گداز برای تعجیل فرج از ناحیۀ آن بزرگواران روایت گردیده است که گواه گویایی بر اهمیت این دعا و اهتمام آنان به چنین دعایی به شمار می آید.

80- فراهم آوردن سلاح و مرزبانی

غیبت حضرت مهدی (علیه السلام) برای همۀ شیعیان، بلکه برای همۀ مسلمانان بلایی سخت و ابتلایی بزرگ به شمار

ص: 77

1- در کربلا چه گذشت؟

امور کاربران: 09132000109